سپیدۀ دیگر

اينجا تعطيله.تا اطلاع ثانوي!!

sepidehye-digar — Tue, 17 Nov 2009 05:27:29 GMT

گيرم که مي‌کشيد گيرم که مي‌بريد گيرم که مي‌زنيد با رويش ناگزير جوانه چه مي‌کنيد؟ 13 تلخ

sepidehye-digar — Thu, 05 Nov 2009 03:16:18 GMT

از ننوشتن

sepidehye-digar — Wed, 02 Sep 2009 09:05:18 GMT

آزاده جانم ،ننوشتنم از روي كاهلي نيست. عادتي است كه از نگاه پشت عينك بي تفاوتي ناشي مي شود.

وقتي اين گونه ميبيني، همه چيز در نظرت كوچك و بي مقدار جلوه ميكند. هيچ بولد و آندر لايني در كار نيست.

آن وقت است كه ميتواني به كهريزك فكر نكني.ميتواني غم در گوشه ذهنت جا بگذاري.نميگويم توانسته ام.اما سعي كرده ام كه خودآگاه براي مدتي فكر نكنم.خسته ام از بغض مانده در گلو با ديدن فيلمي ،شنيدن خبري و زمزمه ي آهنگي. وقتي سعي كني كه نينديشي، زماني كه انديشه ات تنها آبستن خشم و درد است،

آن وقت نوشتنت دشوار ميشود.و نتيجه روزمره نويسي ميشود كه اگرچه براي از ياد نرفتن ها خوب است،اما تخطئه عزيزي چون تو را در پي دارد.

آزاده جان بر من ببخشا كه در اين روزگار پر حادثه،در اين روزهاي متفاوت،به پشت كوه كارها (و ترجمه ها!) سنگر گرفته ام.

4 شنبه ی 7 مرداد

sepidehye-digar — Tue, 04 Aug 2009 03:26:00 GMT

هرگز نشده بود همه آدمهای یک برهه از زندگیم را در لباس امروز ببینم.انگار که همه را از تونل زمان عبور داده باشی.بزرگ شده.ازدواج کرده و حتی گاها با بچه. و ۴ شنبه این اتفاق افتاد.همه بچه های دانشکده حقوق بعد از گذشت بیش از ۴ سال از فارغ التحصیلی اومده بودند که یا شاید بعد از این همه مدت جشن فارغ التحصیلی بگیرند و یا تجدید دیداری بشه.بعضی که البته کم لطفی کرده بودند و نیومده بودند.بعضی از بد حادثه در دسترس نبودند. بعضی خیلی تغییر کرده بودند تا جایی که به سختی یادت میومد که هستند و قیافه دوره دانشجویی شون رو با حال تطبیق میدادی.و بعضی عین همان زمانها بودند.انگار نه انگار که این وسط حد فاصلی بوده. بعضی هم با هم ازدواج کرده بودند و ذوق میکردیم که هم داماد رو میشناسیم و هم عروس را!

و چیزی که همه درش مشترک بودند حس خوب شادی زایدالوصفی بود که از دیدن هم داشتیم و انگار نه که شوهرمان و یا زنمان الان بغلمان نشسته.میشدیم همان فرد ۵ سال پیش.با همان اخلاق و شوخی ها و خنده ها.

و عکس یادبود با لباس های فارغ التحصیلی گرفتیم تا فارغ التصیل نشده دار فانی را وداع نگوییم!!!

خلاصه زهرا جون واقعا دستت درد نکند.شبی بسیار خوش بود که هنوز از زمزمه خاطراتش لذت میبریم.

به قول وحید عابدینی هم دم بچه های دانشکده حقوق گرم! و البته علوم سیاسی

sepidehye-digar — Thu, 23 Jul 2009 03:13:50 GMT

اما شعر تو میگه که چشم من

تو نخ ابره که بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه.....

sepidehye-digar — Thu, 16 Jul 2009 03:27:54 GMT

آقای موسوی عزیز سلام

می خواستم فقط عرض ادبی کرده باشم وبگویم امروز واقعا افتخار میکنم که به شما رای داده ام.

شاید پیش از انتخابات اگر کسی از من میپرسید که به چه کسی رای خواهم داد ،باز هم نام شما را میگفتم اما با کمی تردید.چرا که واقعا نمیشناختمتان.سال تولد من به دوری دوره ی نخست وزیریتان نبود و من از بین دو کاندیدای اصلاح طلب(که در انتخاب اصلاح طلبان و لزوم شرکت در انتخابات لحظه ای تردید نداشتم)،فقط برای اینکه اجماع بیشتری روی شما بود،به شما رای دادم.شاید حتی ته دلم میلرزید که آیا حتی با انداختن ردای سبز توسط خاتمی شما نماینده خوبی برای این طیف هستید یا نه.

سید بزرگوار

امروز بعد از چند هفته درگیری و آشوب و خون و... افتخار میکنم که به شما رای دادم.یعنی از زمان اولین بیانیه تان وبعد آمدنتان بین مردم.حس کردم که این بار کسی واقعا مومن آمده و پا پس نمیکشد.

ردای سبز واقعا که برازنده تان است.

و دیشب هم اشک حسرت و شوق و غم و شادی یکجا به چشمانم هجوم آورد وقتی به دیدن مادر سهراب رفتید.ممنون که فقط شعار ندادید.ممنون که به تسلای دل مادر عزادار رفتید.ممنونم.

و من هزار بار دیگر هم که باشد باز به شما رای میدهم.حتی اگر خوانده نشود و یا اکثریت نباشد.با افتخار

sepidehye-digar — Sun, 12 Jul 2009 08:30:18 GMT

دوباره آسمان دیل پر آبو

سیه ابرانه جیر مهتاب کورابو

ستاره دونه دونه رو بیگیفته

عجب امشب بساط غم جورابو....

میدونم یه بار دیگه هم این شعر رو نوشته بودم.اما خیلی به یاد صدای پوررضا بودم و غم این شعر و اینکه چقدر وصف حال است....

باغ آلوچه

sepidehye-digar — Mon, 22 Jun 2009 06:11:09 GMT

گریه ام گرفت. از خواندن آنچه که به قلم دوستانی رفته که شیوا تر از من می نویسند. هر چند که دستمان از وبلاگشان کوتاه است.اینجا را بخوانید.....

sepidehye-digar — Thu, 18 Jun 2009 03:20:51 GMT

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس
چه سفر ها کرده ایم
چه سفر ها کرده ایم
ما برای بوسیدن خاک سر قله ها
چه خطرها کرده ایم
چه خطرها کرده ایم
ما برای آنکه ایران خانه خوبان شود
رنج دوران برده ایم
رنج دوران برده ایم
ما برای آنکه ایران گوهری تابان شود
خون دل ها خورده ایم
خون دل ها خورده ایم

ما برای بوییدن بوی گل نسترن
چه سفر ها کرده ایم
چه سفر ها کرده ایم
ما برای نوشیدن شورابه های کویر
چه خطرها کرده ایم
چه خطرها کرده ایم
ما برای خواندن این قصه عشق به خاک
رنج دوران برده ایم
رنج دوران برده ایم
ما برای جاودانه ماندن این عشق پاک
خون دل ها خورده ایم
خون دل ها خورده ایم

نادر ابراهیمی

sepidehye-digar — Thu, 11 Jun 2009 05:54:54 GMT

انتخابی عظیم در پیش روست.امیدوارم که نتیجه آن ارزش این همه شادی مردم را داشته باشد.

بیش از اندک هم صبر میکنم اگر سحر بر آید.