هرگز نشده بود همه آدمهای یک برهه از زندگیم را در لباس امروز ببینم.انگار که همه را از تونل زمان عبور داده باشی.بزرگ شده.ازدواج کرده و حتی گاها با بچه. و ۴ شنبه این اتفاق افتاد.همه بچه های دانشکده حقوق بعد از گذشت بیش از ۴ سال از فارغ التحصیلی اومده بودند که یا شاید بعد از این همه مدت جشن فارغ التحصیلی بگیرند و یا تجدید دیداری بشه.بعضی که البته کم لطفی کرده بودند و نیومده بودند.بعضی از بد حادثه در دسترس نبودند. بعضی خیلی تغییر کرده بودند تا جایی که به سختی یادت میومد که هستند و قیافه دوره دانشجویی شون رو با حال تطبیق میدادی.و بعضی عین همان زمانها بودند.انگار نه انگار که این وسط حد فاصلی بوده. بعضی هم با هم ازدواج کرده بودند و ذوق میکردیم که هم داماد رو میشناسیم و هم عروس را!

اما شعر تو میگه که چشم من