دلم اما از امید هم خالی نیست .یاد دفعه قبلترش میفتم و خبر خوبی که فکر میکردم همان موقع بر آورده شدن آرزویم است(اگرچه که آرزویم واهی بود !اما به هر حال مشکل از من دعا کننده بود نه برآورده کننده!)

اما الان نمیدانم چه موضعی بگیرم.با گردن کج و چشم اشک آلود یا بغض فرو خفته و فریاد بر لب؟

هنوز نمدانم.نمیخواهم هم که فکر کنم.فقط به دوست عزیز عزیزم      (ییری به فتح یا) فکر میکنم و     نی نی توراهش