آقا من چی کار کنم نوشتنم نمیاد.مگه مجبورم وقتی حرفی برای گفتن نیست الکی صفحه سیاه کرد. از کپی کردن هم خوشم نمیاد.حس عمیقی هم بهم دست نداده.  یک عالمه هم حس سطحی بودن و جینگول بازی دارم.اصلا هم ناراضی نیستم. خیلی هم دارم تو این هوای عالی وول میخورم و درباره کلاس رقص و رژیم غذایی و لباس واسه عروسی و مش جدید نقشه میکشم.

کاش می شد بیای و به من دل ببندی ،عزیزم؟!

عجب حال غریبیست چشمان اشک آلود و پف کرده و دستمال کاغذی و ....

باز دوباره یه سال جدید،خوب یا بدش رو نمی دونم.مثل یه هندونه در بسته که تا باز نشه معلوم نیست که قرمز باشه. اگه بخوام مثبت بیندیشم  میگم که سال خوب و شادی در پیشه.حداقل پر از عروسی.واسه روزبه و پریسا و فراز و شادی و مینا و اسحاق و سحر و حسام و تارا و کامیار و بقیه خوشحالم و آرزوی خوشبختی میکنم. و بیشتر از اونها واسه خودم که قراره اینهمه عروسی برم