دلم برای رییسم تنگ شد و همکارانم  اگرچه خیلی  مفهوم حریم خصوصی را نمیفهمیدند.

و اگرچه هر روز به اتاق سابق سر میزنم.

حس موش های(چه کسی پنیر من را جا به جا کرد؟) را دارم.میخواهم زود بو بکشم.پنیر رو پیدا کنم.

بد به دلم راه نمیدم.         گوله اعتماد به نفس!خیلی پر رو ام. نه؟

شايد براي شما اين قضيه اينقدر جالب نبوده باشه ولي من از اين كه از لينك يه وبلاگ آشپزي و كلي لينك به لينك شدن يهو يه آشناي قديمي رو يافتم در حال ذوق مرگي ام.

برای غزال:

غزال جان.همان بهتر كه امروز دانشكده رو نديدي. از آشنايان شايد فقط ستون هاي بين راهروها و بوفه بدون آقا كورش و معدود دانشجوي فوق و دكترا مانده! كه باز هم مرهمي براي دلهاي تنگمان نيست.

همان بهتر كه خاطرات عزيزمان را دو دستي چنگ بزنيم و از بازگو كردن هزارباره شان لذت ببريم و به يافتن و ديدن و چتيدن دوستي اكتفا كنيم.

مرا با كتابخانه دوباره سازي شده چكار؟همان قبلي خانه من بود.

اينجا مرا با كسي ديگر كاري نيست.من فقط به ياد عزيزان و خاطرات عزيزمان هستم و عجيب دودستي چنگ زده ام به گذشته و بوي كاجستان هميشه در سرم هست.

غزال عزيزم.از يافتن دوباره ات بسيار خوشحالم. دلم  قهوه داغ شيريني فرانسه ميخواد!