این چند روز عجیب دلم هوای نوشتن کرده بود.هوای نوشتن از او که جشن تولدش غمگین ترین جشن تولد ها بود.از اینجا که دلم می خواست درش رو تختته کنم و برم جایی که هیچ کس نشناستم و از هرکی و هر چی خواستم بتونم بنویسم بدون هیچ خودسانسوری و دیگه کسی نشناسه سپیده و آقاشون رو!!.دلم میخواست از پایان نامه ای نویسم که میخوام هر جور هست تمومش کنم و بذارمش کنار.از بازی که دوستم  سحر جونم دعوت کرده بود و تا حالا هزار بار تو ذهنم واسه خودم نوشتم. از وبلاگهایی که پیدا کردم و می خونم  و دوستشون دارم.از آدمهایی که مینویسن از زندگیشون و شوهرشون و آخر هفته شون و عروسی شون و لازم نیست خیلی سخت بنویسن و خودشون رو کسی دیکه نشون بدن و فکر کنند و هزارتا چیز دیگه

وقتی زمان پیاده شدن از هواپیما کاملا انتظار یه هوای شرجی و گرم رو داری و با یه نسیم خنک وبهاری مواجه میشی حق داری که گل از گلت بشکفه و دنیا و ما فیها را به باد فراموشی بسپاری.مخصوصا پایان نامه کذایی که استعداد غریبی در به فراموشی سپردنش هم داری.