زمستون
تن عريون باغچه چون بيابون
درختا با پاهای برهنه زير بارون
نميدونی تو که عاشق نبودی
چه سخته مرگ گل برای گلدون
گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه
واسه هم قصه گفتن عاشقانه
چه تلخه چه تلخه
بايد تنها بمونه قلب گلدون
مثل من که بی تو
نشستم زير بارون زمستون
زمستون
برای تو قشنگه پشت شيشه
بهاره زمستونها برای تو هميشه
تو مثل من زمستونی نداری
که باشه لحظه چشم انتظاری
گلدون خالي نديدي
نشسته زير بارون
گلای کاغذی داری تو گلدون
تو عاشق نبودی
ببينی تلخه روزهای جدايی
چه سخته چه سخته
بشينم بی تو با چشمای گريون

ــ سال ۱۳۷۳:مدرسه راهنمایی نور منطقه ۶

چند تازی بهر صیدم خسته شد پای سمندت

حرکت.بار بستن از هر خانه کمابیش غمگین کننده است.یاد آور دل بستن ها و دل کندن هاست.گاهی دردناک و گاهی راضی به قضای زمانه.به این خانه آنقدر عادت نکرده بودم که گذشتن از آن افسرده ام کند.تنها از این غمگینم که یک سال با فراز و فرود گذشت و مانند همه اسباب های تازه خریداری شده یک سال پیش،ما هم یک قدم بیشتر مستعمل شدیم!گذر از هر خانه گذر از یک مرحله از زندگی را می ماند.