حس عجیبی دارم.مثل شب های قبل از عید که هممون منتظر یه اتفاق هستیم. یه شادی که فضای خانه رو پر کرده با یه دلتنگی عمیق به خاطر حادثه ای که می دونیم پیش میاد و ما رو از زندگی قبلی جدا می کنه.دلم واسه همه لحظهای کودکیم تنگ شده.یعنی من واقعا بزرگ شدم؟؟؟ دیروز که لباس سفید رو واسه پرو آخر پوشیدم  از دیدن عروس خانمی که تو آینه است شکه شدم.یعنی من بودم؟؟