راستش قضیه این بود که من بالاخره قرار بود امروز شروع به کار کنم و بشم یه کارمند کوچولو.

 و  دیشب باز شدم همان سپیده ۷ ساله که مدام به مانتو اتو کشیده و کیف نو اش نگاه می کند و اشتیاق لمس آنها با استرس مواجه شدن با محیطی که آن را تجربه نکرده آمیخته شده....

در درونم چیزهاییست که هیچ گاه تغییر نمی کند و چقدر عزیز است این حس بزرگ نشدن.

و امروز با مانتو و مقنعه اتو کشیده وارد مدرسه ای شدم که دیگر در آن خبری از همکلاسی ها با مهربانی هایی صادقانه نیست و جای آنها آدمهایی بزرگی نشسته اند با ماسکی از لبخند مصنوعی .حس آدم کوچولویی رو داشتم که در دنیای آدم بزرگها داره تلو تلو می خوره....

و البته با قبول تقاضایم قرار بر این شد که از شنبه آینده شروع به کار کنم.اول مهری با یک هفته تاخیر...

از این روزمرگی بی فرجام خسته شده ام.از سنگ انداختن های بی نتیجه سیستم اداری.از بد قولی خیاط و فروشنده ها.از سختی  انتخاب همگونی رنگ های قالی با مبلمان!!

اما باید که  کمی دیگر از پا نیفتم....

پ.ن:جزیره سرگردانی را خواندم و ساربان سرگردان.حس هستی را می فهمم.خوب خوب...

بنده هم نشستم و وقت می گذرانم تا ساعت اداری تمام شود و آقامون !!بتونند بیان که دیگه رفع زحمت کنیم.ولی واقعا حیف این اینترنت های سرعت بالا!!منم گفتم حیفه حالا که مفته منم استفاده کنم

الان هم کتاب جزیره سرگردانی رو گرفتم و بالاخره موفق شدم این کتاب رو شروع کنم.

تکان های مداوم

ترسی ناشناخته از آن چه روی داده و نمی دانیم چیست

صدای هایده از دور دست

تاریکی و تاریکی....

صبح حدود ساعت ۵ می رسیم،میای دنبالمون راه آهن؟

کلی تو مشهد واست دعا کرده بودم.یه پیرهن هم خریده بودیم

پشت تلفن گفتم که جامون خوبه.خوشحالی که پگاه هم از اینجا خوشش اومده

ساعت ۵ میای دیگه؟

چرا به جای تو دایی می خواد بیاد؟

چیزی در دل همه مان فرو میریزد.میدانم یک خبری در باره توست .اما نه این خبر.....

تکانهای مداوم سرگیجه آور....

تخت طبقه دوم.....

تاریک تاریک پر از دلهره....

خیس عرق از خواب می پرم.دندانهایم اینقدر فشار دادمشان تیر می کشند.

کاش همه اینها فقط یک کابوس بود

امروز درست یک ساله و ۴ روزه که ندیدمت....

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

 اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

 به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم....

گاه حس میکنی که یه شعر را چقدر خوب لمس میکنی.انگار که یه قسمت موزون از ذهن است.من اکنون،در دل تاریکی این شب،که گویی سحری بر آن نمی دمد، این شعر را می فهمم.....

از آزمایش ایدز گرفته تا تست سل و سونوگرافی!  ضمانت برای اینکه تو یه کارمند سر به راه و مودب هستی و قول میدی مثل بچه های خوب به کارت ادامه میدی و یهو به سرت نمی زنه که قبل از ۵ سال اون رو ول کنی.تعهد به اینکه یه وقت سطح تحصیلاتت بالاتر نباشه و اسم و فامیل و مشخصات اطرافیان که مبادا اعتقاداتی آنچنان که باید نداشته باشند و و و...

من هم مثل همه از این ۷ خوان بسیار شنیده بودم اما تا خودم درگیر نشده بودم نمی دونستم چه قدر دردسر داره.خلاصه اگه میبینین دیر به دیر مینویسم بدونید که عذرم موجه است...