امروز هم از همون روزهاست که تموم نمیشن...

جادوی چشمانم از که آموخته ای؟

دام پاهایم را.... از چه بند بافته ای؟

و آتش درونم را.... از کدام خاکستر افروخته ای؟

در کنارم گیر.....

در کنار تو، جادو و دام و آتش همه آب می شوند....

در کنارم گیر.....

امکان آمدن!

چقدر دردنا ک است که امکان آمدن بمیرد.

من میتوانستم سالها بدون هیچ شکایتی منتظر بمانم فقط و فقط اگر امکان آمدنت بود.اگر بی هدف گشتن چشمانم در جمعیت و خیره شدن روی مردانی شبیه تو در انتها مرا به تو میرساند. و من از اینکه دیگر هیچ امکانی وجود ندارد (حتی ۱ در ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰) که شاید روزی دیگر بتوانم تو را حتی از دور ببینم زجر میکشم.من از اینکه دیگر هیچ امکانی وجود ندارد (حتی ۱ در ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰) که  با گرفتن هر شماره تلفنی حتی برای گفتن یک الو صدایت را بشنوم زجر می کشم. من از اینکه همه امکانها تمام شده اند زجر می کشم.ولی نمیدانم چرا باز هم وقتی از خیابانها میگذرم،پشت چراغ قرمز ها دنبال مردی کیف به دست با کاپشن قهوه ای می گردم........

۱.اخراج دانشجویی توسط کمیته ای که صلاحیت او را تایید میکرد حادثه ای ناگوار بود .اینکه یک فرد را (جدا ازاینکه اعتقاداتش چیست)  از یکی از حقوق اولیه اش محروم کردند و بیتفاوتی اکثر دانشجویان که نمایندگان جامعه سرد و بی انگیزه ماست ، مساله ای تفکر برانگیز است که گاها با بازنگری فلسفه وجودی رشته ام همراه می شود. 

۲.وسوسه رفتن به شیراز و شرکت در سمینار،همسفر بودن با دو تن از بهترین دوستانم، غرق شدن در  بوی بهار نارنج ... به علت کمبود وقت مسکوت ماند.

۳.تجربه حس خوب پیدا کردن خواهری جدید که همه سوقاتی هایمان مانند هم باشد.

۴.رفتن به میهمانی دوست عزیزی که دوم دبستان هم کلاسی بودیم ، حس کردم که از آن روزگار هیچ تغییر نکرده ایم.

۵.نمایشگاه کتاب شروع شده و من هنوز فرصت نکرده ام بروم.دلم برای فضای نمایشگاه  تنگ شده.

۶.آخرین قسمت هم پیشنهادی است که به ناشران عزیز دارم:می شود کتابها را سبک تر کنند؟؟ سنگین ترین کارتونها برای کتابهاست

http://www.irananimation.com/Flash/ant.swf

ننوشتنم از بی خبری نبود که از ازدیاد کار و آشفتگی زمانی بود و تا حدی برطرف شده.کنفرانس دارفور دکتر ممتاز که برایم به شکل کابوس در امده بود تمام شد.مراسم عقد تمام شد. و با پایان یافتن این دو بار سنگینی از دوشم برداشته شد.گو اینکه هنوز اسباب کشی و کلی کارهای دیگه مونده!

میدونم که [زندگی همین است]و این لحظات تکرار نشدنی بهترین قسمت زندگی است .اما من فقط منتظرم که این دوران شلوغ تمام شود تا روزگار بهتری آید.فقط باید کمی دیگر از پا نیفتیم