آزاده جانم ،ننوشتنم از روي كاهلي نيست. عادتي است كه  از نگاه پشت عينك بي تفاوتي  ناشي مي شود.

وقتي اين گونه ميبيني، همه چيز در نظرت كوچك و بي مقدار جلوه ميكند. هيچ بولد و آندر لايني در كار نيست.

آن وقت است كه ميتواني به كهريزك فكر نكني.ميتواني غم در گوشه ذهنت جا بگذاري.نميگويم توانسته ام.اما سعي كرده ام كه خودآگاه براي مدتي فكر نكنم.خسته ام از بغض مانده در گلو با ديدن فيلمي ،شنيدن خبري و زمزمه ي آهنگي. وقتي سعي كني كه نينديشي، زماني كه  انديشه ات تنها آبستن خشم و درد است،

آن وقت نوشتنت دشوار ميشود.و نتيجه روزمره نويسي ميشود كه اگرچه براي از ياد نرفتن ها خوب است،اما تخطئه عزيزي چون تو را در پي دارد.

آزاده جان بر من ببخشا كه در اين روزگار پر حادثه،در اين روزهاي متفاوت،به پشت كوه كارها (و ترجمه ها!) سنگر گرفته ام.

و چیزی که همه درش مشترک بودند حس خوب شادی زایدالوصفی بود که از دیدن هم داشتیم و انگار نه که شوهرمان و یا زنمان الان بغلمان نشسته.میشدیم همان فرد ۵ سال پیش.با همان اخلاق و شوخی ها و خنده ها.

و عکس یادبود با لباس های فارغ التحصیلی گرفتیم تا فارغ التصیل نشده دار فانی را وداع نگوییم!!!

خلاصه زهرا جون واقعا دستت درد نکند.شبی بسیار خوش بود که هنوز از زمزمه خاطراتش لذت میبریم.

به قول وحید عابدینی هم دم بچه های دانشکده حقوق گرم! و البته علوم سیاسی

      تو نخ ابره که بارون بزنه

         آخ اگه بارون بزنه

         آخ اگه بارون بزنه.....

آقای موسوی عزیز سلام

می خواستم فقط عرض ادبی کرده باشم وبگویم امروز واقعا افتخار میکنم که به شما رای داده ام.

شاید پیش از انتخابات اگر کسی از من میپرسید که به چه کسی رای خواهم داد ،باز هم نام شما را میگفتم اما با کمی تردید.چرا که واقعا نمیشناختمتان.سال تولد من به دوری دوره ی نخست وزیریتان نبود و من از بین دو کاندیدای اصلاح طلب(که در انتخاب اصلاح طلبان و لزوم شرکت در انتخابات لحظه ای تردید نداشتم)،فقط برای اینکه اجماع بیشتری روی شما بود،به شما رای دادم.شاید حتی ته دلم میلرزید که آیا حتی با انداختن ردای سبز توسط خاتمی شما نماینده خوبی برای این طیف هستید یا نه.

سید بزرگوار

 امروز بعد از چند هفته درگیری و آشوب و خون و... افتخار میکنم که به شما رای دادم.یعنی از زمان اولین بیانیه تان وبعد آمدنتان بین مردم.حس کردم که  این بار کسی واقعا مومن  آمده و پا پس نمیکشد.

ردای سبز واقعا که برازنده تان است.

و دیشب هم اشک حسرت و شوق و غم و شادی یکجا به چشمانم هجوم آورد وقتی به دیدن مادر سهراب رفتید.ممنون که فقط شعار ندادید.ممنون که به تسلای دل مادر عزادار رفتید.ممنونم.

و من هزار بار  دیگر هم که باشد باز به شما رای میدهم.حتی اگر خوانده نشود و یا اکثریت نباشد.با افتخار

سیه ابرانه جیر مهتاب کورابو

ستاره دونه دونه رو بیگیفته

عجب امشب بساط غم جورابو....

میدونم یه بار دیگه هم این شعر رو نوشته بودم.اما خیلی به یاد صدای پوررضا بودم و غم این شعر و اینکه چقدر وصف حال است....

بیش از اندک هم صبر میکنم اگر سحر بر آید.