بیش از اندک هم صبر میکنم اگر سحر بر آید.

۱.نمایشگاه کتاب امسال رو با یکی از دوستام رفتم.نمیدونم شاید حس انجام وظیفه بود وگرنه انقدر خسته بودم که اصلا حال راه رفتن نداشتم.خیلی خیلی هم همه جا شلوغ بود.منم فقط اونایی که خلوت بودند رو نگاه کردم که طبیعتا اون چند تا انتشارات فیوریت جزوشون نبود.ولی خوب باز هم از اونجایی که من کتاب ببینم حتما خرید میکنم یه چند تا کتابی گرفتم ولی در مجموع خیلی راضی کننده نبود.

۲.روز معلم بچه های کلاسم بهم یه عطر دادند.نوشتم که یادم بماند که چقدر خوشحال شدم .نه تنها از اینکه خیلی خوشبو بود و بچه ها این لطف رو به من داشتند بات آلسو  من همه عطر هام رو در ماجرای یک دزدی از دست داده بودم و فقط یه عطر بعدش خریده بودم.حالا شد ۲ تا!!

۳. الان چیزی یادم نمیاد دیگه .

دلم میخواد یه مدت سرم خلوت باشه.نه خیلی حس کلاس زبان رو دارم نه تیچینگ ! نه اداره!

خموده ای خسته که منم!

پینوشت:یک ورک شاپ خوب رفتیم.آزاده جان ممنون که بودی.بیشتر از ورک شاپ از بودن در کنار تو لذت بردم عزیز.

تنها کار بیهوده ای که این مدت بی وقفه انجام میدادم گشت و گذار در فیس بوک بود و سرچینگ برای اپلای!

راستی چه خنده دار میشن کلمات انگلیسی که به فارسی نوشته می شوند!بای!

                                      گل پونه نعنا پونه.....

 نوروز خجسته

۲.کسی به زیر خاک رفت که قسمتی از کودکیم بود.کسی که سالها بود ندیده بودمش و فکر میکردم شاید روزی شاید اتفاقی هم که شده ببینمش.که نشد .مراسم تدفینش غریبانه تر از آن بود که میبایست.خداحافظ عمو....

۳.تعطیلاتمان را با دوستان میگذرانیم و چه خوب که آنها هنوز هستند.

۴.آزاده جانم.قوی باش و صیور.میدانم که طاقت میاری.میدانم که خدا به اندازه تحمل هر کس درد یدهد و اشکال از اینجاست که تحملت زیاد است.

آزاده جانم.دوستت دارم.با قانون جذب و هر چه قانون دیگر که بلدم پیش آمدن راه درست را برایت مب خواهم.

آزاده گلم

برای تمام این سالها که تو نیستی دلم برای خودم میسوزد و برای تو که مستحق زندگی بودی .بیشتر از خیلی ها.

من شاید زمانی به آنجا قدم گذاشتم که حوادث ۱۸ تیر چند سالی گذشته بود.اما هنوز سالگردش برگذار می شد.نسل قبل از من برایم نمونه های دانشجویان واقعی بودند. همانها که در ذهنم به عنوان دانشجو تصور کرده بودم. فعالیت سیاسی میکردند.کلاس تعطیل کرده بودند.به کار های خرق عادت دست زده بودند.کتاب در نمایشگاه کتاب فروخته بودند و و و  و همه کارهایی که من آرزو داشتم انجامشان دهم.

ما هم همه شان را به اسم میشناختیم.به شب شعرهایشان میرفتیم .وقتی شعر آدم برفی را می خواند از شوق لبریز میشدیم.شعر مریم را چقدر خواندیم. وقتی با یکی شان حرف میزدیم حس خجالت و شرم با آن بود.نگاه کن فلان سال بالایی با من حرف زد یا از خاطرات کودکی اش گفت.

برایم جالب بود.حرف زدن با هر کدامشان را میگویم.برایم معنی دانشجو بودند.وقتی پای داستان ۱۸ تیر هر کدامشان مینشستم انگار که پدربزرگم خاطرات مصدق را بگوید.چقدر دور از ذهن.یعنی آن چند روز چه شده بود؟؟

هر کدامشان برایم اسطوره بودند.مگر میشد بروی از استاد ها گدایی کنی؟مگر میشد؟آن پسر با موهابی آشفته که میگفتند فلسفه میخواند و همیشه بوی خوب پیپش آدم را مست میکرد.مگر چقدر میشود مثل او را پیدا کرد؟ یا هر کدام دیگرشان را.مثل آن دختر که سر کلاس معلم معارف با او بحث از مثنوی معنوی میکرد و ما ذوق میکردیم. همه کارهایشان و افکارشان برایم عزیز بود و دور از ذهن.نزدیکی من به آن مثل نزدیکی خواننده یک کتاب تاریخی با داریوش بود!

تا اینکه من با یکی از آنها آشنا تر و آشناتر شدم و از طریق او با گروهیشان. و باز از این گروه با کسی نزدیک تر و نزدیکتر شدم تا او شد همخانه من.... من؟او؟عجیب بود.شاید اصلا روزی تصورش را هم نمیکردم.هر چه شنیده بودم از بزرگی او بود و احترامی که همه برایش قائل بودند.ورودی های مختلف.

و از دریچه چشم او که به صداقت و مردانگیش همه قسم میخوردند باز همان اسطوره هایم را دیدم.یعنی همان ها بودند؟؟ مگر میشود.این همه اعتیاد.این همه رذالت.خیانت؟؟؟؟!!!!باورکردنی نبود.اسطوره هایم پودر شدند.شدند آدم های خاکی که همه در برهه ای از زمان در جایی گرد هم آمده بودند.فقط همین.بعضی قابل احترام.بعضی نه. به همین سادگی.ولی واقعیت داشت که یا آن واقعیات هم باز هم شخصیت هایی تکثیر شده نیستند.از هر کدامشان (که متاسفانه نمیتوانم اسم ببرم)فقط یکی است.مثل هیچ کدام را نمیتوان یافت.چه خوب چه بد.

و هنوز برایم عزیزند و خاطرات دوران خوش!